Una paraula m’a escapat sensa que me’n rendèsse còmpte, melaissant despoderat e despolhat tre que ressonèt dintre ieu lamancança de sa sonoritat, de sa matèria, de son gost, embocadadempuei l’enfança, dempuei qu’aviáu quitat lei darriereis oras del’infans, aquelei camps suaus de l’origina que nòstrei remembres,sensa termina, i tòrnan s’acipar. En bosca d’aquela paraula perduda,assagi de la tornar trobar en furant dins ma memòria, mai de badas,ren me pòt deliurar d’aquela trevança… Fin finala, de que rèstad’una vida ? Es la sola question essenciala que nos secuta, a dichaque se vueja dins lo reguier dau temps. Enfre enganas e desrèis,varalha un sentiment estranh, pasmens colorat de blau etèrne : dinslei lengas e lei libres se recaptan d’esbleugiments per fin de nos direvius. Fin finala, sabèm pas grand causa, mai tot çò que sabi es quesiáu lo felen d’un paisan vengut militari, puei pedon, e d’un marin,lo felen d’una paisana còrsa que sabiá pas legir e escriure e d’unaemplegada de burèu ; siáu lo fiu d’un mèstre d’escòla e d’unacorduriera.
